Brak odpowiedzi  Dodaj komentarz

W Irlandii, Szkocji, Walii oraz na Orkadach istnieje mnóstwo legend o tajemniczych maleńkich istotach, zamieszkujących tamtejsze pustkowia i lasy. Posiadają one magiczne zdolności. Pojawiają się zawsze nieoczekiwanie, o dowolnej porze – o świcie i o zmierzchu, nocą i w jasny dzień.

Uczeni badający stare mity uważają, że naród karzełków jest wytworem ludzkiej wyobraźni, pozostałością dawnych wierzeń w duchy ziemi.

Wzgórza w Skara Brae

Zwyczajne na pierwszy rzut oka wzgórza Skara Brae, porośnięte szmaragdową trawą, kryją nie jedną tajemnicę. W 1850 roku miejscowi mieszkańcy odkryli, że wzgórza są w środku puste. Wyszło to na jaw w taki sposób, że pewnego dnia silna wichura zerwała dosłownie wierzchnią warstwę jednego ze wzniesień. Jakież było zdumienie ludzi, kiedy następnego dnia zobaczyli ukryte pod ziemią mieszkanie. Wszystko wyglądało na w pełni wygodny dom. Tyle tylko, że mieszkańcy tego domu musieli mieć poniżej jednego metra wzrostu. Doskonale zachowały się ściany, miniaturowe łóżka, szafki i półki – wszystko wykonane z kamienia. Brakowało tylko gospodarzy.

Miłośnicy Tolkiena i „Władcy Pierścieni” bez wątpienia odnajdą w tych obiektach mieszkalnych podobieństwa do słynnych domostw Hobbitów w Shire.

Podziemna wioska

Kiedy pod koniec 1920 roku rozpoczęto prace wykopaliskowe, oszacowano wiek znaleziska na około 500 p.n.e., a autorstwo budowy przypisano Piktom (tak starożytni Rzymianie nazywali plemiona zamieszkujące dzisiejszą Szkocję). Datowanie radiowęglowe przeprowadzone pół wieku później wykazało, że była to bardzo duża pomyłka. Osiedle Skara Brae było zamieszkane przez około 600 lat w okresie 3200-2500 p.n.e.

Okazało się też, że poszczególne obiekty osiedla znacznie różnią się wiekiem. Dziesięć domów zaznaczonych na mapie powstało w trzech różnych okresach. Mało tego, najstarsza część osady została zbudowana częściowo z materiałów „z odzysku”, co świadczy o jeszcze starszym jej pochodzeniu. Podziemna wioska Skara Brae

Kamienne domy

Jako materiał budowlany stosowano tutaj czerwony piaskowiec występujący powszechnie na Orkadach. Ten rodzaj kamienia daje się łatwo łupać na płyty odpowiedniej grubości.

kamienne domy Skara BraeCała osada liczyła jednocześnie siedem albo osiem domów, które zostały połączone tunelami. Biorąc pod uwagę liczbę domów wydaje się mało prawdopodobne, aby Skara Brae miało więcej niż 50 mieszkańców. Ponieważ życie toczyło się w Skara Brae przez ponad 600 lat, można wnioskować, że podobnych osad w okolicy musiało być znacznie więcej. Kontakty z innymi osadami były niezbędne choćby po to, aby uniknąć związków między spokrewnionymi osobami.

Budynki składały się z jednego pokoju o powierzchni 20-40 metrów kwadratowych powierzchni. Tunele, którymi połączone były domy były niskie, miały nieco mniej niż metr wysokie i szerokości na pół metra. Drzwi były również niskie, ale nie znaczy to, że ludność była aż tak niskiego wzrostu. Było to raczej kwestią zabezpieczenia przed chłodem na wietrznej wyspie.

Odpływ z każdego domu był podłączony do kanalizacji dla całej osady. Budynki zostały zachowane w dobrym stanie, jednak nie ma w nich sufitów i dachów. Zostały one zbudowane najpewniej na ramie z korzeni i fiszbinów, w zależności od tego, co było akurat dostępne. Dachy pokryte były torfem i pewnie przytrzymywane przez liny skręcane z wrzosu.

Meble również wykonane były z kamienia – oznaka braku drewna. Prostokątne kamienne skrzynie, które służyły jako łóżka, wykładano słomą, wrzosem lub liśćmi i pokrywano owczą skórą lub skórą zwierząt futerkowych. Nawet szafy, kredensy, krzesła i pudełka do przechowywania przedmiotów w domach zostały wykonane z kamienia, podobnie jak drzwi.

Życie w Skara Brae

Ponad 5000 lat temu mieszkańcy Orkadów zbudowali kompleks budynków i osiedli. Oto, jak prawdopodobnie wyglądało ich życie:

  • Dieta

Znalezione kości sugerują, że mieszkańcy osiedla byli zarówno rybakami, jak i rolnikami. Małe piece świadczą o tym, że prawdopodobnie znali oni nawet sztukę pieczenia chleba. Uzupełnieniem diety były owoce morza. Polowanie na dziki i jelenie dostarczało mięsa, ale też surowca do wyrobu igieł, noży, motyk i grotów. Korzystano też okazjonalnie z mięsa wyrzuconych na brzeg wielorybów.

  • Narzędzia

Na wyspie brakowało krzemienia, który doskonale nadaje się do wykonywania ostrych narzędzi. Mieszkańcy Skara Brae wykorzystywali więc małe narzędzia kamienne do wyrobu odpowiedniej wielkości narzędzi z kości, rogów i drewna, które morze wyrzucało czasem na brzeg.

  • Opał

Przez całe wieki istnienia osady na wyspie nie było tam praktycznie żadnych lasów. Również warstwa torfu wykształciła się blisko tysiąc lat później. Dryfujące drewno było zbyt cenne, aby go spalać. Gorszym jakościowo, ale w nieograniczonych ilościach występującym paliwem były natomiast wodorosty. To one były głównym źródłem ciepła w podziemnych domach Skara Brae.

  • Odzież

W osadzie nie zachowały się żadne ubrania. Brak jest też narzędzi do przędzenia i tkania. Archeolodzy wnioskują z tego, że mieszkańcy Skara Brae nie nosili ubrań tkanych, a jedynie szyte ze skór i futer. Odkryto gotowe skóry oraz przybory do szycia. Zimowe ubrania były ocieplane puchem ptactwa wodnego.

  • Oświetlenie

Jeśli światło w podziemnych mieszkaniach pochodziło jedynie z paleniska, to musiało tam być naprawdę ciemno. Nie wykluczone, że stosowano lampy oliwne, wykorzystując tłuszcz wielorybów oraz morskich ptaków.

  • Meble i WC

Jedne z najstarszych mebli na świecie odkopano właśnie w Skara Brae. Łóżka w najstarszych domach mieściły się w ścianach (w nowszych stały na podłodze) i prawdopodobnie były bardzo wygodne. Skrzynia wykonana z płyt kamiennych była wypełniona miękkim mchem, słomą i wrzosem i nakryta skórami. Istnieje tutaj również najstarsza znana toaleta WC, wyposażona w system odprowadzania wody. Kamienna rynna prowadziła ścieki do morza.meble i wc Skara Brae

Kim byli mieszkańcy Skara Brae i dlaczego zniknęli?

Mimo wysiłku uczonych, wiele pytań pozostaje wciąż bez odpowiedzi.

Skara Brae bywa nazywane „szkocką Pompeją”, ponieważ jest tak samo dobrze zachowane, a jego mieszkańcy, jak się wydaje, również opuścili je w pośpiechu. Ukryte pod izolującą warstwą piasku i darniny, budynki i ich zawartość przetrwały w niezwykły sposób przez kilka tysiącleci. Nie wiadomo jednak, kim byli niewielkiego wzrostu ludzie, którzy prawie sześć tysięcy lat temu osiedlili się w tym regionie i po kilku wiekach nagle zniknęli. Wszystkie przedmioty codziennego użytku znajdują się na półkach i w szafach. W kamiennych szafkach leżą ozdoby i naczynia, a przy drzwiach jednego z domów znaleziono jakby w pośpiechu zgubiony naszyjnik. Można odnieść wrażenie, że mieszkańcy zniknęli jednocześnie.

A może wcale nie zniknęli i rację ma znana poetka mówiąc: „Myślcie sobie, jak tam chcecie, a ja przecież wam powiadam: krasnoludki są na świecie…” (S.K.)

Rating: 5.0. From 5 votes.
Show votes.
Please wait…